1. Eşik Yetkinlikler: Olmazsa Olmazlar
-
- Okuma ve yazma gibi temel beceriler
- Bir satış görevlisi için ürün bilgisi ya da fatura düzenleme yeteneği
- Zekâ düzeyi: Belirli bir minimum seviyenin üzerine çıkıldığında, zekâ artık performansı ayırt eden bir faktör olmaktan çıkar ve eşik değişkenine dönüşür
2. Ayırt Edici Yetkinlikler: Fark Yaratan Unsurlar
3. Seçim mi, Gelişim mi?
Yetkinlikleri eşik ve ayırt edici olarak ayırmak, İK süreçlerinin etkinliği açısından kritik bir fark yaratır. İşe alım, eğitim ve performans yönetimi uygulamaları; üstün performans gösterenlerin özelliklerini bir “referans model” olarak almadığı sürece, kurumlar farkında olmadan ortalama performansı yeniden üretir.
İK planlamasında temel hedef; her kritik yetkinlik için asgari (eşik) ve üstün (ayırt edici) düzeyleri net biçimde tanımlamaktır. Aksi halde, performansı gerçekten öngörmeyen özelliklere göre seçim yapmak veya eğitim yatırımı yapmak kaçınılmaz hale gelir.
Yanlış seçim riskine bir örnek:
-
- Yetkinlik çalışması yapılmadığında, kuruluşlar gereğinden yüksek bilgi veya eğitim düzeyine sahip adayları tercih edebilir.
- Oysa profesyonel ve üst düzey yönetsel pozisyonlarda, adayların büyük çoğunluğu zaten yüksek zekâya ve güçlü teknik altyapıya sahiptir. Bu noktada fark yaratan; teknik bilgi değil, motivasyon, kişilerarası etki ve politik beceriler gibi ayırt edici yetkinliklerdir.
Yetkinlik modelleri, bir pozisyon için gerekli olan asgari yeterliliği güvence altına alırken; aynı zamanda en yüksek potansiyeli yakalamak için hangi derin davranışsal özelliklerin aranması gerektiğini netleştirir. Bu sayede İK uygulamaları, ölçülmesi kolay olan değil, başarıyı gerçekten getiren davranışlara odaklanır.
Bir iş ilanında yer alan eşik yetkinlikler, başvuracak herkesin karşılaması gereken minimum koşullardır. Mülakatlarda ve gelişim programlarında asıl aranması gereken ise, işi tutkuyla ve fark yaratarak yapmayı mümkün kılan ayırt edici yetkinliklerdir. Eşik yetkinlikler sizi başlangıç çizgisine taşır; ayırt edici yetkinlikler ise yarışı kazanmanızı sağlar.
Bu makale, editör ekibimizin gözetiminde yapay zeka desteğiyle hazırlanmıştır.
Kaynakça
-
- Boyatzis, R. E. (1982). The Competent Manager: A Model for Effective Performance. John Wiley & Sons.
- McClelland, D. C. (1973). Testing for Competence Rather Than for “Intelligence”. American Psychologist, 28(1), 1-14.
- Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at Work: Models for Superior Performance. John Wiley & Sons.
- Ulrich, D., & Brockbank, W. (2005). The HR Value Proposition. Harvard Business School Press.
- Roe, R. A. (2014). Handbook of Competence and Motivation: Theory and Application. The Guilford Press.
